SUITE PYTHAGORAS

1)  ESPERIDES : Les Esperides étaient assimilées aux étoiles et leur chant n’était que le son produit par le mouvement des astres. La voix des Esperides n’était donc qu’une forme de la célèbre “harmonie des sphères” des pythagoriciens.

2) NAPHTILOS : La suite des nombres : 1, 1, 2, 3, 5, 8, 13, ……. est une découverte de Pythagoras. Cette proportion constitue une progression harmonieuse que l’on retrouve dans la nature de la Galaxie, jusqu’aux fleurs et aux papillons, en passant par ce merveilleux coquillage qui s’appelle : NAUTILUS du grec NAPHTILOS qui signifie, navigateur.  Aujourd’hui cette suite s’appelle : “suite de Fubonacci”, nom d’un commerçant italien du moyen-âge.  Ippocratis Dakoglou, déchiffreur actuel de la pensée pythagoricienne, démonte, démontre et dénonce cette usurpation de Fubonacci, mise au grand jour grâce à des textes de la bibliothèque du Vatican. (Voir : greecepeace.com)

3) HAROUMENI KARDIA : Pythagoras interdisait à ses disciples de “manger le cœur (kardia)”. Il était inspiré des vers de l’Iliade. Lorsqu’ Achille est en proie à une profonde tristesse, il entend sa mère Thétis lui adresser de doux propos : “Mon fils, jusqu’à quand rongeras-tu ton cœur à gémir!”  Les pythagoriciens voyaient en Achille un parfait exemple de héros de la katharsis musicale. Dans l’Iliade, c’est le son de la lyre qui devait purifier la “colère détestable (d’Achille) qui, aux Achéens, valut des souffrances sans nombre”. Il. I, 2-3   (40-1)

4) THEANO : Dans l’École Pythagoricienne les femmes étaient admises à l’égal des hommes. Théano était une des disciples de Pythagoras qui est devenue sa femme. S’il faut croire Hermésianax, cité par Athénée, Pythagoras aurait brûlé pour Théano d’un amour frénétique. Interrogée sur ce qu’était l’amour, Théano répondit tout simplement : “L’inclination d’une âme inoccupée”.

5) MONOPATI : “Délaisse les grandes routes, prends les sentiers.” Ici Pythagoras entend le sentier de la connaissance de soi. C’est ainsi que tu pourras mieux apprécier l’Univers.  Pythagoras est celui qui a donné à l’univers le nom de “COSMOS” qui veut dire : beauté.

6) AGAPES : Le mot EROS qui signifie amour en grec,  est devenu AGAPE dans le christianisme. AGAPE à l’origine signifiait repas entre personne liées d’amitié. Quelle tristesse qu’un repas sans amitié et quoi de plus beau qu’un repas avec l’être aimé. Si AGAPE est désexualisé par le dogme chrétien, (le mot sexe n’existait pas en grec) on peut mieux comprendre la parole christique en re – érotisant les évangiles. EROS libéré est l’aspiration à l’Unité.

7) PYTHAGORAS : L’étymologie de son nom, puisque la langue grecque est une langue étymologique, signifie messager de la Pythie. Pour certains, ce sont les égyptiens qui lui ont donné ce nom qui provient de : PTAH – GO – RA : PTAH la divinité de la Création, GO : comme, RA : le Dieu Soleil : Créateur comme le Soleil.

8) IRINI (PAIX), AGAPI (AMOUR), HARA (JOIE) : TANT QUE LES HOMMES MASSACRERONT LES BÊTES, ILS S’ENTRE-TUERONT. QUICONQUE TRANCHE AVEC UN COUTEAU LA GORGE D’UN BOEUF ET RESTE SOURD AUX MEUGLEMENTS D’EFFROI, QUICONQUE EST CAPABLE D’ABATTRE DE SANG-FROID LE CHEVREAU HURLANT ET MANGE L’OISEAU QU’IL A LUI-MÊME NOURRI, EST-IL ENCORE TRÈS ÉLOIGNÉ DU CRIME ? Pythagoras. La Paix intérieure, la paix avec soi-même est le fondement  sans lequel il n’y a ni Amour, ni Joie véritable. La paix dans le Monde en dépend. Cette Paix n’est pas accessible sans un combat permanent contre ses propres illusions, ses propres passions, dans le monde intérieur de la psyché (l’âme).

9) LITOTIS : “Il faut dire avec peu de mots beaucoup de choses et non le contraire”.

Pythagoras nous dit ailleurs : “Qui parle sème ; qui écoute récolte.”

10) GAÏA (TERRE), AÏR (AIR), OKEANOS (OCEAN/EAU), PYR (FEU) sont les quatre éléments qui permettent à l’âme humaine de s’incarner, se manifester, se purifier, avant de retourner à sa source : L’Âme du Monde, reflet sublime de âme individuelle.

11) EPHROSSINI : Il n’y a pas de spiritualité sans joie!!! Dans la méditation profonde, on commence par le Silence qui consiste à faire taire les 150.000 pensées qui traversent le cerveau d’un être humain tous les jours. On accède alors à l’Amour sans attache. Le fruit de cette démarche est la Joie, cette joie qui vient de l’intérieur. C’est le secret de la santé du Sage. Sain et Saint, en français, agia et igya, en grec !!!

12) EPHIMIA : Pythagoras prêchait la bonne parole. Une bonne parole est une énergie positive, chose rare dans l’univers  occupé à 99% d’hydrogène, élément négatif par rapport à l’oxygène, élément positif indispensable à la vie. Le mariage des deux éléments crée le « Cosmos » qui signifie Beauté en grec.

13) PHILIA : On a demandé à Pythagoras ce qu’est un ami (philos). Il a répondu : ” C’est un autre moi-même”. « Aimer son prochain comme soi-même » a dit le Christ six siècle plus tard : “Seule une âme transformée par l’amour peut devenir sage.”

14) SAPPHO : Sappho est la dixième muse pour les pythagoriciens. Des recherches littéraires et historiques ont conduit Jérôme Carcopino à l’hypothèse qu’il y avait deux Sappho à l’époque : une folle et la poétesse. Le temps passé, on a pris les deux pour la même. Ici on évoque la poétesse.

15) EGYPTOS : Pythagoras a passé 22 ans en Égypte. Mais le plus difficile a été de s’y rendre. Il avait à peine 19 ans et à cet âge on ne voyageait pas seul. Lorsque une tempête se lève, nous dit la légende, des voyageurs décident de le jeter à la mer pour prendre ses biens. Pythagoras immobile se met à méditer. Au bout de quelque temps le calme revient mystérieusement. Les voleurs comprennent qu’il est un être exceptionnel, prédestiné. Le navire accoste au port qui trois siècles plus tard s’appellera : “Alexandria”.

16) TETRAKTYS : Le mot Tetraktys a été créé par Pythagoras lui-même. La décade qui le constitue est un Symbole Universel du Ciel et de tout être vivant. Tetraktys est cette pyramide produite par 10 points, d’où est sortie la Création du Monde. Théano, la femme et disciple de Pythagoras, a écrit quelque part que son Maître n’avait pas dit que tout naissait du Nombre, mais que tout était formé conformément au nombre, puisque dans le Nombre réside l’ordre essentiel”.  Il s’agit du nombre phi, surnommé “nombre d’or” qui est une proportion. Ippocratis Dakoglou explique clairement le comment dans son œuvre sur “le déchiffrement de la pensée pythagoricienne”  (en 6 livres que nous espérons voir traduits un jour en français pour le plus grand bonheur des Pythagoriciens d’aujourd’hui).

 

ΣΟΥΙΤΑ ΠΥΘΑΓΟΡΑΣ

ΕΣΠΕΡΙΔΕΣ : Οι Εσπερίδες αντιστοιχούν στην χορωδία που δημιουργούν οι κινήσεις των αστέρων. Η φωνή των Εσπερίδων είναι η διάσημη «Αρμονία των σφαιρών» που άκουγαν οι πυθαγόριοι.

ΝΑΥΤΥΛΟΣ : Η σειρά των αριθμών 1, 1, 2, 3, 5, 8, 13, … είναι μία ανακάλυψη του Πυθαγόρα.  Αυτή η σειρά είναι η αρμονική κλίμακα που συναντάμε στη φύση από τον γαλαξία έως τα άνθη και τις πεταλούδες, περνώντας από αυτό το πανέμορφο κοχύλι που ονομάζεται : ΝΑΥΤΙΛΟΣ που σημαίνει : Ταξιδιώτης. Σήμερα αυτή η ακολουθία λέγεται ; «Σουίτα του Φιμπονάτσι», ενός ιταλού εμπόρου του Μεσαίωνα. Ο Ιπποκράτης Δάκογλου σύγχρονος αποκρυπτογράφος της πυθαγόριας σκέψεως, διαλύει, αποδεικνύει και καταγγέλλει αυτόν τον σφετερισμό του Φιμπονάτσι, βασιζόμενος σε έγγραφα της βιβλιοθήκης του Βατικανού.

ΧΑΡΟΥΜΕΝΗ ΚΑΡΔΙΑ : Ο Πυθαγόρας απαγόρευε στους μαθητές του να τρώνε την καρδιά, εμπνευσμένος από την Ιλιάδα, όταν ο Αχιλλέας καθηλώνεται σε μία βαθειά λύπη, και ακούει την μητέρα του να του γλυκομιλάει : «Υιέ μου, μέχρι πότε θα βασανίζεις την καρδιά σου αναστενάζοντας.» Οι πυθαγόρειοι θεωρούσαν τον Αχιλλέα σαν τον ιδεώδη ήρωα της διά της μουσικής καθάρσεως. Στην Ιλιάδα, «είναι ο ήχος της λύρας που θα καταπραΰνη την φοβερή οργή του Αχιλλέα, που εδημιούργησε τόσες λύπες στους Αχαιούς»

4   ΘΕΑΝΩ : Στη σχολή του Πυθαγόρα δέχονταν άνδρες και γυναίκες. Η Θεανό ήταν μία χαριτωμένη μαθήτρια την οποία παντρεύτηκε. Εαν πρέπει να πιστεύομε το τι λέγει ο Ερμεσιάναξ που αναφέρει ο Αθήναιος, ο Πυθαγόρας φλεγόταν από ένα έρωτα φρενιτικό γιά την Θεανώ. Ερωτόντας την Θεανώ τι είναι ο Έρως απάντησε απλούστατα : « Η τάση μίας ελεύθερης ψυχής.»

ΜΟΝΟΠΑΤΙ : « Αφησε τους φαρδείς δρόμους, και διάλεγε τα μονοπάτια.» Εδώ ο Πυθαγόρας εννοεί το μονοπάτι της αυτογνωσίας. Ετσι είναι δυνατόν να εκτιμήσει κανείς καλύτερα το Σύμπαν. Ο Πυθαγόρας είναι αυτός που ονόμασε το Σύμπαν «Κόσμο» που σημαίνει Ομορφιά.

6   ΑΓΑΠΕΣ : Η λέξις ΕΡΩΣ που σημαίνει αγάπη στα ελληνικά, έγινε ΑΓΑΠΗ, στο χριστιανισμό. Αρχικά, ΑΓΑΠΗ, σήμαινε γεύμα μεταξύ φίλων. Τι θλιβερό είναι ένα γεύμα χωρίς φιλία και τι πιό ωραίο από ένα γεύμα με τον ερωμένο ή την ερωμένη. Πράγμα που εξυψώνει τη ψυχή και το πνεύμα. Εαν η ΑΓΑΠΗ, έχασε τη σεξουαλικότητά της στο χριστιανικό δόγμα, (η λέξις σεξ, δεν υπάρχει στα ελληνικά) μπορούμε να καταλάβομε καλύτερα τους Ευαγγελιστές χάρη στον «Ερωτα». Απελευθερόμενος ο Ερως είναι η εισπνοή προς στην ενότητα : Την αρχική μονάδα.

7   ΠΥΘΑΓΟΡΑΣ : Η ετυμολογία του ονόματός του, – όπως η ετυμολογία είναι η βάσις tης ελληνικής γλώσσας -, σημαίνει : Ο αγορεύων την Πυθία. Για άλλους, είναι οι Αιγύπτιοι που τον ονόμασαν ΠΤΑ-ΓΟ-ΡΑ που σημαίνει : Δημιουργός όπως τον Ηλιο. ΠΤΑ, η θεώτης της δημιουργίας, ΓΟ που σημαίνει οπως και ΡΑ η θεότητα του Ηλίου.

8   ΕΙΡΗΝΙ, ΑΓΑΠΗ, ΧΑΡΑ :  ΕΦ’ΟΣΟΝ ΟΙ ΑΝΘΡΩΠΟΙ ΘΑ ΣΦΑΖΟΥΝ ΤΑ ΖΩΑ, ΘΑ ΣΚΟΤΩΝΟΝΤΑΙ ΜΕΤΑΞΥ ΤΟΥΣ. ΟΠΟΙΟΣ ΚΟΒΕΙ ΤΟ ΛΑΙΜΟ ΕΝΟΣ ΒΟΔΙΟΥ Μ’ΕΝΑ ΜΑΧΑΙΡΙ ΚΑΙ ΜΕΝΕΙ ΚΟΥΦΟΣ ΣΤΑ ΜΟΥΓΚΡΙΣΜΑΤΑ ΤΟΥ ΠΟΝΟΥ. ΟΠΟΙΟΣ ΕΙΝΑΙ ΙΚΑΝΟΣ ΝΑ ΣΦΑΞΗ ΕΝ ΨΥΧΡΩ ΕΝΑ ΚΑΤΣΙΚΑΚΙ ΠΟΥ ΟΥΡΛΙΑΖΗ ΚΑΙ ΤΡΩΓΗ ΤΗΝ ΟΡΝΙΘΑ ΠΟΥ ΕΤΑΙΣΕ Ο ΙΔΙΟΣ, ΕΙΝΑΙ ΤΟΣΟ ΜΑΚΡΥΑ ΑΠΟ ΕΝΑ ΕΓΚΛΗΜΑ ; ΠΥΘΑΓΟΡΑΣ  Η εντός ημών ειρήνη, η ειρήνη με τον εαυτό μας είναι το θεμέλιο χωρίς το οποίο δεν υπάρχει ούτε αγάπη, ούτε αληθινή χαρά. Η ειρήνη του κόσμου εξαρτάται από αυτήν. Αυτή η ειρήνη δεν αποκτάται δίχως ένα συνεχή αγώνα έναντι της ιδιοτέλειας – ανιδιοτελής αγώνας στον εσωτερικό κόσμο της ψυχής.

9   ΛΙΤΟΤΙΣ : «Πρέπει να λέμε με λίγα λόγια πολλά πράγματα, και όχι το αντίθετο». Πυθαγόρας

Αλλού μας λέει : «Αυτός που μιλάει σπέρνει, αυτός που ακούει συγκομίζει.»

10  ΓΑΙΑ, ΑΗΡ, ΥΔΩΡ, ΠΥΡ είναι τα τέσερα στοιχεία που επιτρέπουν στην ανθρώπινη ψυχή να ενσαρκωθή, να φανερωθεί, να καθαριστή, πριν γυρίσει στην πηγή της : Την ψυχή του Κόσμου, ύψιστη αντανάκλαση της ατομικής ψυχής.

11  ΕΦΡΩΣΥΝΗ : Δεν υπάρχει πνευματικότης δίχως εφρωσύνη. Στον βαθύ διαλογισμό, αρχίζομε με τη σιωπή που έγκειται στην παύση των περίπου 50.000 σκέψεων που διαπερνούν τον ανθρώπινο εγκέφαλο κάθε μέρα. Φτάνομε με αυτόν τον τρόπο στην αγάπη δίχως δεσμό. Ο καρπός αυτής της επίτευξης είναι η εφροσύνη, αυτή η χαρά που βγαίνει από μέσα μας. Είναι το μυστικό της υγείας του σοφού. Αγιος και υγιής, αγία και υγεία,…

12  ΕΥΦΗΜΙΑ : Ο Πυθαγόρας εδίδασκε τον καλό λόγο. Μία καλή λέξη είναι μία θετική ενέργεια. Το σύμπαν είναι πλήρες στα 99 % με υδρογόνο, το οποίο είναι αρνητικό στοιχείο, εν σχέση με το οξυγόνο, θετικό στοιχείο απαραίτητο στη ζωή. Ο Γάμος των δύο στοιχείων δημιουργεί τον Κόσμο που είναι Κάλος.

13  ΦΙΛΙΑ : Ερώτησαν τον Πυθαγόρα τι είναι ένας φίλος. Απήντησε : «Είναι ένας άλλος εαυτός μου». «Ν’αγαπήσομε τον πλησίον μας σαν τον εαυτόν μας» επρότεινε ο Χριστός έξι αιώνες αργότερα. «Μόνο μία ψυχή μεταμορφωμένη από την αγάπη μπορεί να γίνει σώφρων».

14  ΣΑΠΦΩ : Η Σαπφώ θεωρείται σαν την δέκατη μούσα από τους πυθαγορείους. Φιλολογικές και ιστορικές έρευνες οδήγησαν τον Ιερώνυμο Καρκοπίνο στην υπόθεση ότι υπήρχαν δύο Σαπφώ συγχρόνως. Μία τρελλή ερωτομανιακή και η ποιήτρια. Με τον καιρό, νομίσαμε τις δύο γιά την ίδια. Μπορεί ο συγγραφέας ν’αγνοεί πως ο Ερωτας και η Ποίηση είναι δύο από τις τέσσερεις μανίες κατά τον Πλάτωνα.

15  ΑΙΓΥΠΤΟΣ : Ο Πυθαγόρας πέρασε 22 χρόνια της ζωής του στην Αίγυπτο. Το πιό δύσκολο όμως ήταν να φτάσει. Ηταν μόλις 19 ετών και σ’αυτήν την ηλικία οι νέοι δεν ταξίδευαν μόνοι. Οταν σηκώνεται θύελλα, λένε πως κάποιοι συνταξιδιώτες σκέπτονταν να τον ρίξουν στη θάλασσα γιά να πάρουν τα πράγματά του. Ο Πυθαγόρας πάει σε μια γωνιά και ακίνητος διαλογίζεται. Σε λίγη ώρα ξαφνικά, η γαλήνη επανέρχεται με μυστηριώδη τρόπο. Οι κλέφτες καταλαβαίνουν πως πρόκειται για κάποιον εξαιρετικό άνθρωπο, με πεπρωμένο. Το πλοίο φτάνει επί τέλους στο λιμάνι που τρεις αιώνες αργότερα θα ονομαστεί : ΑΛΕΞΑΝΔΡΙΑ.

16  ΤΕΤΡΑΚΤΥΣ : Τη λέξη «Τετρακτύς» τη δημιούργησε ο ίδιος ο Πυθαγόρας. Το άθροισμα των τεσσάρων πρώτων αριθμών αποτελούν την δεκάδα από την οποία συγκροτήται ένα καθολικό σύμβολο τ’ουρανού και κάθε ζωντανού όντος. Η Τετρακτύς είναι αυτό το τρίγωνο που περιέχει εννέα τρίγωνα και δέκα σημεία απ’όπου εβγήκε η Δημιουργία του Κόσμου. Η Θεανώ έγραψε κάπου πως ο Πυθαγόρας δεν είπε ποτέ πως όλα έχουν γεννηθεί από τον αριθμό, αλλά πως όλα έχουν λάβει μία δομή εν σχέσει με τον αριθμό, εφ’όσον στον αριθμό έγκειται η βάσις της Τάξεως. Πρόκειται για τον αριθμό «φ», επονομασθέντα ως ο «χρυσούς αριθμός» ο οποίος είναι μία αναλογία. Ο Ιπποκράτης Δάκογλου εξηγεί με διαύγεια στο έργο του : «ο Μυστικός Κώδικας του Πυθαγόρα» την έννοια αυτή.